Paano nagkakilala si Papa Bear at Goldilocks?

Makakalimutin kasi minsan si Papa Bear.  Nakalimutan niyang palitan ang naghihingalo ng baterya ng alarm clock, kaya hindi ito gumana isang araw at naatrasado siya sa pagpunta sa pick-up point ng kanilang shuttle.  Pagbukas niya sa pangharap na pinto ng van, nandoon na ang isang babae.  Napilitian siyang umupo sa likod.

1cSino ba kasi 18yan? 1d pabulong na tanong ng kaibigan niyang si Penny.

1cBagong empleyado.  OJT. 1d pabulong ring sagot ni Donald sa bandang likuran.

Binansagang 1cGoldilocks 1d ni Penny ang bagong babae, mula sa kilalang tauhan ng fairy tale na kumain, umupo at natulog ng hindi nagpapaalam sa bahay ng isang pamilyang oso.  1cPapa Bear 1d kasi ang lambing ng mga kaopisina kay Ador, kaya ano pa nga naman ang itatawag sa nang-agaw ng upuan nito?

Si Penny din ang unang nagbansag ng Papa Bear kay Ador.  Matangkad kasi ito 13 six foot three ang tangkad 13 at medyo mataba.   Maski napakalaking lalaki ay palangiti naman at malumanay magsalita.  Kapag ngumiti siya ay naniningkit ang mga mata.  Shameless romantic pa si Ador, palibhasa 19y nagsusulat ng mga romance novel sa kanyang free time.

Akmang akma sa pagkatao ni Papa Bear ang kanyang tunay na pangalan 13 Adorable. Kumbaga, parang teddy bear na walang balahibo.   Ang biro nga ng iba, lagyan lang siya ng ribbon sa leeg ay puwede na siyang ipanregalo kung pasko.

Ang upuan sa tabi ng driver sa shuttle ay nirereserba na ng mga empleyado para sa kanilang Papa Bear.  Sa totoo lang kasi, doon lang siya kasya. Kapag sa likod siya umupo, patay sa ngawit ang mga paa niya.  Nagpapatulong pa nga itong bumaba habang nagigising pa lang ang mga paa.

Kaya noong araw na 18yun, naging Goldilocks si Goldilocks, at nangawit na naman ang mga paa 19t binti ni Papa Bear.

Bakit naging mortal na katunggali ni Papa Bear si Goldilocks?

Kasi wala namang nagsasabi kay Goldilocks na ang upuan sa harap ng van ay nakalaan, maski wala namang malinaw na usapan, kay Papa Bear.  At sa dahilang walang nakaiintindi kina Papa Bear, Penny, at iba pang kasama sa shuttle, paborito nitong umupo sa harap.

Kaya sa araw-araw na lang sa mga sumunod na buwan ay parating nakikipag-unahan si Ador sa pagdating.   Sa umaga, tumatakbo-takbo pa siya pagkababa ng jeep.  Sa hapon naman, kalahating oras bago ang uwian ay nagkukumahog na siyang tapusin ang lahat ng trabaho para makalabas ng maaga.

Kung may nagtatala siguro, halos pantay lang ang score ni Ador at Goldilocks.   Mas lamang nga lang ang huli.  Maliit kasi at mas mabilis maglakad.

Maaari bang magkagustuhan ang mga naghahabulan?

1cPenny, may ikukuwento ako sa 19yo, 1d excited na anyaya ni Ador kay Penny pagkababa nila ng shuttle, bago sila magkanya-kanya.

Ilang linggo na raw ang nakararaan, kuwento ni Ador, nagkita sila sa labas ng employee gate ni Goldilocks.   Nahuli ng labas si Ador noon, at nagulat siya ng makita si Goldilocks na may tinetext.  Sandali silang nagkatinginan.  Sa tagal nilang nagkikita tuwing nagkakasabay, hindi naman sila naguusap, at matamlay na ngiti lamang ang bati sa isa 19t-isa ngayon.  

Pero tila may pagkakaintindihang namagitan sa pagkakataong ito 13 pagkakaintindihang may kinalaman sa upuan sa harap ng van!

May dalawang minutong lakad ang layo ng employee shuttle mula sa gate.  Nauna nang lumakad si Ador, pero mabilis namang sumunod si Goldilocks.  Pareho nilang sinisilip ang isa 19t-isa, at pareho ding ayaw magpahalata.   Noong hapong iyon, si Goldilocks ang nauna at umupo sa harapan.

1cNoong hapong iyon? 1d tanong ni Penny. 1cIbig sabihin palagi kayong nagkakasabay? 1d

1cOo. 1d  Nahihiyang ngiti ni Ador.   Ngunit hindi naman totoong 1cnagkakasabay. 1d   Noong mga unang araw kasi, palaging naaabutan ni Ador na nagtetext si Goldilocks.  Napaisip pa nga siya kung hinihintay ba siya nito.  Pero minsan ay wala siyang dinatnan paglabas ng gate.  Bagamat maaari nang mauna 19t siguraduhing siya ang uupo sa harapan, nilabas pa rin niya ang cellphone, tinignan kung anong oras na at nagbasa ng mga lumang messages.

Hanggang sa lumabas si Goldilocks.

Naging ganoon ang routine ni Ador.  Hinihintay niya si Goldilocks kung wala pa ito sa gate paglabas niya.  Wala naman siyang paraan malaman kung hinihintay din siya nito.  

1cIkaw talaga, umandar na naman ang pagiging romance writer mo! 1d  Pinagalitan ni Penny si Ador ng ikuwento nito ang kanyang 1cpakikipagkarera 1d sa kaagaw ng upuan.  1cHuwag mo sabihing crush mo siya?! 1d

1cWala 18yun.  Natutuwa lang ako sa kanya.  Besides, hindi naman kami bagay.   Maganda siya.  Ordinaryo lang ako. 1d

1cHindi talaga kayo bagay.  Ang supla-suplada kaya noon!  Hindi bagay sa 19yo! 1d

Hindi kasi namamansin gaano si Goldilocks, oo.  Mga ka-department lang ang kinakausap.

Pero sa tingin ni Ador, ito ay dahil nahihiya si Goldilocks sa kanila.  Estudyante pa lang kasi ito 13 edad 19 pa lang siguro 13 at 18di hamak na mas bata sa karamihan ng mga empleyado.  Si Ador nga ay malapit ng lumagpas sa kalendaryo.

Basta ang alam niya, ito ang pinakamagandang supladang nakilala niya.

Kakaiba ang dating ni Goldilocks.  Hindi naman sa sobra itong ganda.  Maayos lang sa sarili.  Maingat manamit 13 iyong tipong hindi gaano malandi at hindi rin naman sobrang konserbatibo.   Mabilog at tila nangungusap ang mga mata nito, at madalas sa hindi ay nakatingin lang sa malayo.

Iyon kasi ang tipo ni Ador.  Mga babaeng mysterious.   Kaya lingid sa kaalaman ng best friend niya sa opis na si Penny, noong unang araw pa lang na nasilayan ni Ador si Goldilocks ay hinanap na niya ito agad sa employee directory.   Natawa siya ng bahagya ng malaman na ang tunay na pangalan ni Goldilocks ay matamis, tulad ng tingin niya sa pagkatao nito 13 Sugar.

Bihirang pagusapan ni Ador at Penny si Goldilocks dahil inis si Penny sa pagkasuplada nito.  Pero ang hindi nalalaman ng kung sino man sa opisina ay napakaraming kuwento ang nasulat ni Ador na si Sugar ang bida.  Nakatapos pa nga siya ng isang nobela.  Naging mas mabait pa siya, sa opisina man o sa bahay.  Ito kasing si Ador, mas magaan ang kalooban kapag inspired.

At dahil din sa paguunahan nila sa upuan tuwing hapon, nagbawas pa siya ng timbang.

Sa tuwing maiisip ito ni Ador ay napapangiti siya ng bahagya.  Maganda ang epekto ni Sugar sa puso niya in more ways than one.

Bakit dapat magpasalamat sa matinding trapik si Papa Bear?

Lumipas ang anim na buwan at papatapos na ang semestre ng mga eskwela.  Nabalitaan ni Ador sa isang kakilala sa HR na huling araw na sa OJT ni Sugar.  

1cHindi man lang kayo nagkakilala, 1d panghihinayang ni Penny ng ibalita niya dito habang naninigarilyo sila.  Natutunan na nitong tanggapin si Goldilocks maski hindi niya talaga gusto, dahil palaging bukambibig ni Ador.  1cIkaw kasi, gusto mo pala, hindi ka naman nagpakilala. 1d

Oo nga, naisip na Ador.  Bakit siya hindi nagpakilala?  Actually, noong araw na 18yon, dala niya ang nobelang natapos kung saan si Sugar ang pangunahing tauhan.  Ibibigay sana niya.  Pasasalamat.  Ganoon lang.  Pero bakit pa nga ba?

Noong hapong iyon, nagkita muli sa employee gate sina Ador at Sugar, at gaya ng kinagawian ay sabay na naglakad papunta sa employee shuttle.   Hindi nagmadali si Ador.  Huling araw naman ni Goldilocks, naisip niya, sige kunin na lang niya ang upuan.

Pagbukas ni Ador ang pinto sa likod ng van, nagulat siya ng makitang puno na pala rito.   Sinubukang siksikin Penny ang mga katabi, pero mukhang hindi na talaga magkakasya pa ang dagdag na pasahero.  1cDito na lang po kayo sa harapan, sir, 1d tawag ng driver, 1ckasya naman kayo.  Maliit lang si ma 19am. 1d

Kaya umusog ng pagkakaupo si Sugar.  Masikip nga sila sa harapan, pero kasya naman.  Pangisi-ngisi sa likod si Penny at ilan pa sa mga empleyado.

Nginitian ni Papa Bear si Goldilocks, pilit tinatago ang hiya.  Pagkalarga ng van, sa malayo nakatingin si Papa Bear.  Ayaw niyang mahalata ni Goldilocks na natutunaw siya tuwing makikita ang mga mata nito.

Kung sa anong dahilan, sobrang trapik noong hapong iyon.  Isang oras na, pero nasa kalagitnaan pa lang sila ng biyaheng kadalasan ay kalahating oras lamang.  Tulog na ang karamihan sa mga kasay ng shuttle.

 Noong una 19y nagpipigil ng antok si Sugar.  Pero ngayo 19y hindi na napigilan ang sariling makatulog ng tuluyan, at kapag nakakatulog pala to 19y nalalaglag ang ulo patagilid.   Kaya ngawit na ngawit si Ador.  Hindi niya maigalaw na kamay para hindi magising ang magandang dalagang nakaunan sa balikat niya.

Ngayon lang sila nagkalapit ng ganito.  Ngayon lang niya nakita ng malapitan.  Sa ganda ng maamong mukha nito, sa bango ng mahabang buhok nito, sa bawat maliit na detalyeng maingat na pinagmasdan ni Ador, ang naiisip lang niya 19y para pala siyang anghel.  Anghel na bumaba sa lupa.  Corny, pero hopeless romantic naman siya.

Bahagyang nalaglag ang ulo ni Sugar.  Maingat na inayos ni Ador.  1cLord, nanamantala ba ako? 1d  bulong ni Ador.  Pero maski na, sabi niya sa sarili, hindi bale na magkasala, makalapit ka lang ng mas matagal.

Sa likod, natatawang tinuturo ni Penny si Ador kay Donald.   1cAng cute. 1d

Ang totoo niyan, mag-syota na ngayon sina Papa Bear at Goldilocks.   Paano nangyari iyon?

Kasi umulan ng pagkalakas-lakas.  Paano pa nga ba magtatapos ang kuwento ng isang hopelessly romantic romance writer kundi sa paraang hindi bagay sa nobelang romansa?  

Pagdating sa babaan ng shuttle ay parang magwawakas na ang mundo sa lakas ng ulan.  Kay sarap pa rin ng tulog ni Sugar, at maski anong kalabit nila ng driver ay ayaw magising, kaya nakababa 19t nakaalis na ang lahat ng laman ng van ay nandoon pa rin sila.

Puno na ng laway ni Sugar ang balikat ni Ador, pero lalo lamang itong gumaganda sa paningin niya.

Nang sa wakas ay nagising si Sugar, ang unang nabanggit nito ay 1cWala akong payong 26 patay! 1d   Unang beses na marinig ni Ador ang boses nito.

1cHindi bale.  Sumukob ka na lang sa payong ko. 1d

Bumaba sila (Papa Bear at Goldilocks together again, sa isip ni Ador) at nagsiksikan sa maliit na payong ni Ador para tumakbo sa pinakamalapit na masisilungan  13 isang coffee shop na walang tao.

Minungkahi ni Ador na magpatila na muna sila ng ulan bago tuluyang pumunta sa sakayan.  Nag-offer siya na bumili ng kape o tsaa, at dahil basa na nga rin naman sila 19y nag request ng tsaa si Sugar.  Bago umoorder ay sinabi ni Ador na marami siyang paper towel sa bag at kung gusto magpatuyo ni Sugar ay kumuha lamang siya.

Pagbalik niya dala ang kanilang inumin, naabutan niyang nagpupunas ng sarili si Sugar, at hawak nito ang kanyang nobela.  1cUy, sorry ha nakita ko kasi sa bag mo inusyoso ko lang 1d pasintabi nito, 1cnagbabasa ka ng ganito? 1d

1cOo.  Nagsusulat din. 1d

1cNovel mo 18to? 1d

1cOo. 1d Hindi masabi sabi ni Ador na siya ang bida noon.  1cBakit mahilig ka sa romance? 1d

1cKung minsan. 1d  Sinipat ni Sugar ang pabalat kung saan inaalayan ng rosas ng isang sikat na matinee idol ang isa pang sikat na starlet.  1cPero ayoko siguro kung ganito, kasi masyadong guwapo 19t maganda ang mga bida.  18Di naman totoo 18yan e.  Mas maganda yung romance na mga normal na tao lang.  Kunwari, ikaw tapos ako.  Ganoon. 1d   Sandaling napatigil si Sugar.

Napaso sa iniinom na kape si Ador.   Napansin niyang namula ng bahagya ang kausap.   Bakit naman mamumula ito?  Isang magandang babae, nagbublush para sa kanya? 1cFor example lang ha, 1d  pahabol ni Sugar, 1cbaka kung ano isipin mo.  Oo nga pala, di pa pala tayo magkakilala.  Sugar nga pala name ko.  Papa Bear ang tawag nila sa 19yo? 1d

1cOo, 18yun ang palaging biro nila.  Pero Adorable ang pangalan ko.  Ador for short. 1d

 Napahagikhik si Sugar sa tunay na pangalan niya.  Ewan niya kung bakit.  Inabot ni Ador ang kamay niya para makipag handshake.  Unang pagkakataong mahawakan niya ang kamay ni Sugar.  Kung  romance novel ito, dapat hilahin ni Ador si Sugar palabas ng coffee shop at siilin ng matinding halik sa ilalim ng ulan.

Pero nasa totoong buhay lang naman sila.  Ngumiti si Sugar.  Ngiting walang kasing tamis sa mata ni Ador.  Sa moment na 18yun, pinangako sa sarili ni Ador na kung bibigyan siya ng pagkakataon ay iibigin niya ng buong puso ang magandang dalagang matagal na niyang natutunang mahalin.

(reposted from http://entrelanoche.multiply.com/journal/item/181/pilandok_and_the_million_peso_dinner)

tired of squalor, pilandok migrated to another land. billed as this generation's promised land, it took pilandok twelve rejections before winning in a raffle draw which granted him permission to finally kiss the promised land.

he thought it was paradise, as there were lots of food that the natives did not only appeared well fed but grossly obese. "i'd rather die of obesity than die of hunger," he thought.

since he was used to hunger, he wanted to experience how it was to be always full that he decided to work in a fancy restaurant. at first he believed that he'd gain exaggerated amounts of fats by devouring left overs. little did he know that employees were not allowed to even lick their finger after having wiped grease from the plates. left overs were strictly thrown in garbage bags which in turn were dumped in the gigantic trash bin behind the restaurant.

the pay was good, but not good enough for pilandok to afford the meals that he was serving the customers with. the irony of it all bothered pilandok that he settled with smelling every food he served. after having his olfactory nerve remember the smell, he'd go to a dingy chinese restaurant a few blocks from the fancy restaurant he worked in, order some dumplings and remember the delicacies he served that night as he swirl a dumpling in his mouth, sandwich it between his palate and his tongue in order to squeeze it dry of whatever taste it had. each time he swallowed, he'd recall the price of the food he earlier smelled and satisfy himself with the belief that with a disciplined imagination, he was able to afford a 3tho peso worth of meal.

no matter how hard he tried, his income could never afford him of a single meal in the fancy restaurant. the cost of living was quite high, with lots of bills to pay in order for him to live with dignity, he waited patiently for anyone at all with whom he shared the same native land to visit the fancy restaurant. he thought that since they came from the same land, maybe his countryman would let him have a tiny taste of whatever he'd order. sad to say, no countryman of his dined in the fancy restaurant in the past couple of years. either the fancy restaurant was indeed too fancy, or his country became so poor that even jet setters were on a tight budget.

pilandok could not contain his excitement when he learned that 50 people coming from his native land actually asked for reservation in the fancy restaurant. "at last!" he exclaimed. "that would be 50 free bites of unaffordable meals."

on the night his countrymen were to arrive, pilandok was more hyper than usual. he was extra cheerful to the diners, extra bubbly to his co workers, and on that night, he told himself, "no more dumplings, no more aroma, i'll be having the real thing. no! make that, i'll be having 50 portions of the real meals."

he browsed the menu even if he already memorized every single detail. he was deciding as to what food was he going to taste. he listed all meals which were appealing to his taste buds and with chin up, almost glided in welcoming his 50 countrymen.

pilandok almost fainted when he saw that those 50 were not just his ordinary countrymen, they actually ruled pilandok's native land. when they were being seated, he wasn't able to contain his excitement that he introduced himself to the group.

"i'm pilandok," he said. "i'm also from your land."

he saw some of them raising their eyebrows, some of them ignoring him by concentrating on the menu, and a few of them saying, "so?"

pilandok's co-waiters looked at him with pity. but instead of apologizing, like they were trained to do whenever a customer would show  the slightest hint of irritation, he decided to move closer to the supreme ruler of his native land.

"i'm your subject," he humbly said while bowing.

the supreme ruler looked at him, sighed heavily, and pouted a bit. "we just want to have dinner. we're starving, so save your introduction for desert."

pilandok got mad. if there was something he could not take lightly, it was a ruler's arrogance, his total lack of concern for his subjects. he silently recalled all those times he hoodwinked their previous sultans after having learned of their attempts to afford living extravagantly by robbing their subjects of their hard earned taxes. pilandok's mind started concocting a plan.

his plan was to cause massive diarrhea, have 50 bowels move loosely and have a hearty laugh while witnessing how 50 rulers of his native land scramble towards the fancy restaurant's two comfort rooms.

he was about to sprinkle diarrhea inducing powder on all the plates for the main course, when he heard a pale co-waiter muttering, "one million for a dinner. boy, could i retire with that amount."

another co-waiter asked, "they already reached one million?"

"yes. they just ordered that 12-thousand-dollar wine."

pilandok was stunned. his hand automatically stopped from sprinkling diarrhea inducing powder. his mind was racing. "so that's why our land had been sinking deeply in despicable poverty. too much expensive food and too much expensive wine."

he got the trash bags of left overs, took his shoes off and headed to the back door. one of his co-waiters stopped him. "why are you bare footed?"

"new shoes," pilandok said. "they're killing my feet. be back in a while. will just take the garbage."

at the back of the fancy restaurant, he did not put the bags inside the bin immediately. he waited for a few minutes. his face lit up when he saw an approaching light.

from the truck, a man descended. "you need not wait for us," the man said. "are you checking if we're observing the three-hour intervals?"

"oh no, no," pilandok replied politely. "i just have a favor to ask."

"favor?"

"oh yes. i could not put the bags inside the bin since rats have been running around recently. i'm afraid they might gnaw on the bags and left overs will be spilled. that would certainly make this area not so appealing to the nose. and some of our customers use the back door if they're avoiding the paparazzi."

the man's brows almost touched each other. "i see no rats."

"i saw them. seven to be exact. big ones. almost as big as a cat. i drove them away. that's why i'm waiting for you. i want to be sure they won't be back."

"look man, i'm no rat killer. i'm just the garbage collector."

"that's the favor i'm about to ask. there's a drugstore at the end of the street, can you buy me some rat killer?"

the man looked surprised. "why don't you buy your rat killer."

"i have to be here, to drive the rats away, in case they come back. but if it's too much of a favor, can you wait here so i may buy the rat killer? just be careful with your shoes when they attack you, they can chew, you know," pilandok said while showing his bare feet.

the man sighed, "oh give me the money." he thought that a trip to the drugstore was better than losing his best pair of shoes.

after some time, he gave pilandok a box of big granuled rat killer. pilandok thanked him and helped him in transferring the bags of garbage at the back of the truck. he told him, he'll never forget his help.

pilandok put his shoes on, placed the box of rat killer on the floor and started stepping on it. "hey," the head waiter called him. "where have you been? your countrymen are waiting for desert. drag your silly ass out there."

when the head waiter turned his back, pilandok picked the box of rat killer up and discreetly sprinkled the powder all over the pink colored desert. the powder actually made the desert look even more appetizing.

he happily served the rulers of his native land.

after a while, all the rulers were dead.

pilandok thought he was so smart that the rat killer won't be traced back to him. "i did not buy rat the rat poison."

but the garbage collector recalled pilandok's bare feet and that was corroborated by one of the waiters.

after some time, pilandok was deported.

even with handcuffs and two mean looking guards accompanying him back to his native land, pilandok was happier than ever. without the extravagant rulers, he knew that even in prison, he'll never go hungry again.

pilandok even entertained the idea that someday, he'll be declared national hero.

he smiled, he couldn't wait to taste prison food.

So yesterday, Malacanang announced seven new national artists, four of whom presidential picks not endorsed by the selection committee.

Of the four National presidential inserts, nagliparan ang mga eyebrow tungkol sa dalawa:

1) Cecille Guidote-Alvarez, for theater

From the Malaya newsbit:

Some questioned the propriety of including Alvarez, because she is executive director of the NCCA, and presidential adviser for culture.

Ermita, in an interview, defended Alvarez saying "hindi naman siya ang nag-deliberate sa sarili niya. Meron tayong honors committee, it does not disqualify her. Si Cecille Guidote, bago pa naging asawa ni (former senator and now presidential adviser on climate change Heherson) Alvarez (Jr.), nasa theater na. Estudyante siya ni Fr. (James) Reuter. She’s really good."
    
Sa bandang akin: 

Oo nga naman.  The process does not disqualify her.  But still, the recommendations that resulted from this did not include her either.  

Bilang pinuno ng isa sa mga organizations na nagorganisa sa pagpili sa mga National Artists, sa tingin ko dapat respetuhin niya ang proseso at ang significance nito – na ang sinumang mga pangalan na lalabas ay resulta ng mahabang deliberation, para siguraduhing husto sila sa sukat.   Not that I’m saying na hindi niya nirerespeto… Pero I guess hindi siya pinili ng opisina ng presidente because GMA is her biggest fan? 

I know I am not.  Mayroon akong malaking disagreement tungkol sa pag peddle ng ideya ng sining bilang cultural commodity, which is, as far as I know, the main strength of her office.   Medyo late din ako pinanganak para malaman ang kanyang mga achievements na may kinalaman sa pagbuo ng PETA.

And what’s with the Fr. Reuter reference?  Studying under Fr. Reuter qualifies you to be “really good” (in your craft) and to be given an award celebrating lifetime achievement?

Despite this, I still respect whatever achievements Ms. Guidote-Alvarez has and would be excited if she is given an accolade by her peers.  This is definitely the wrong award though.  Pero, as one columnist sums it up:  Magkaroon man lang sana tayo ng delikadesa.  

And pakyu, Eduardo Ermita. 

2)  Carlo J. Caparas, for Visual Arts and Film

Sa tingin ko, ito ang magiging joke of the year para sa mga taong nasa mundo ng sining at literatura.   Gerry Alanguilan writes a very strong argument against this appointment:

I strongly protest this victory for the reasons I shall enumerate below.

1. Carlo J. Caparas is not qualified to be named National Artist for Visual Art. I’m not sure if President GMA was aware when she gave this title, but Carlo J. Caparas is not an illustrator. For every single story he has written *another* artist worked with him to draw his story. Panday? It was illustrated by Steve Gan. Pieta? Also illustrated by Steve Gan. Anak ng Lupa? Illustrated by Nestor Malgapo. Bakekang? Illustrated by Mar Santana. Totoy Bato? The modern incarnation was drawn by Tor Infante. Kroko? It was illustrated by Hal Santiago. For every single published story that he wrote, another artist collaborated with him.

This is the most important question. How can someone who does not draw his stories, specially his most successful ones, ever be named National Artist for Visual Art?

At the very least, this title should be shared with the numerous artists Carlo has worked with in the decades he has been in comics. For that is the nature of comics. It is a collaborative medium as Carlo himself has said many times.

Sa bandang akin:

Ilang dekada na rin sigurong itutulak ng maraming tao na kilalanin ang mga achievement ng mga artista sa mundo ng komiks.   Marahil magiging mahirap maliitin ang mga achievement ni Carlo J. Caparas sa larangan ng pagsusulat ng mga kuwentong pang komiks, pero sa dahilang ipinaliwanag ni Mr. Alanguilan, magiging joke ang parangal na ito sa pangalan niya.

Kasi naman. 

Kung sino man ang nagrekomenda ng award para sa Visual Arts and Film ay dapat sabunin ng paulit-ulit ng pangulo.  Ang siste kasi, ang presidential appointments ay resulta ng mahaba at mabusising dilaan ng puwet bago ito dumating sa pangulo.  Hindi naman ito personal favorites ng pangulo, that’s for sure.  Ang hinuha ko, pinili ito ng maraming tao na naatasang alamin kung sino ang pinakadakila sa mga sipsip. 

So I guess, may isang taong nagsabi na si Carlo J. Caparas ang pinakadakila at pinakamagaling na sipsip, at kung bibigyan siya ng parangal maraming tao ang hahanga sa pangulo. 

Nakalimutan lang ng mga magagaling na manghihimod puwet na mag research ng kaunti. 

Hindi nila nadiskubre na hindi naman pala kilala sa kanyang pagdodrowing si Carlo J. Caparas, at lalo nang hindi kilala sa husay ng kanyang mga pelikula.  Pero dahil ignorante sa mga kaganapan sa tunay na buhay ang Malacanang, siyempre maniniwala sila.   SiYa, the beloved lady president herself. 

Ayan ang dahilan kaya may proseso.  Para hindi magmukhang tanga ang pangulo na ang tanging sining na alam ay ang aesthetic ng kanyang suso. 

Kasi naman, sister GMA.   Ano ba ang binigay sa kanya ng mga National Appointees at kailangang bigyan sila ng natatanging parangal?   Ok lang naman.  Isang pirasong papel lang yan.  Pero nakakabastos pa rin sa mga kaluluwa nina Brocka, Bernal, Hernandez, Arcellana, Joaquin, Montano, atbp.   Lalong nakakabastos kina Lumbera, Almario, Jose, at iba pang nabubuhay na Pambansang Alagad ng Sining. 

Pero kunsabagay, what’s to be expected.  Bastos naman talaga ang walang hiyang iyan.  Sister, ito lang:  PAKYU

Carlo J. Caparas should save his name.  He should decline this accolade for its obvious poor wit and regain the respect of his peers.

Check out n'yo bagong album ni Gloc9.   Ang galing, swear.  Featuring collaborations with some of the country's best and brightest musical artists, kasama sina Noel Cabangon. 

Heto nga't konmpile ko ilang segments sa isang mini video.  Listen. 

I won't be able to watch them on Friday myself, but do make time to get to see them if you can.   The Sipat Lawin Ensemble is composed of alumni from Philippine High School for the Arts, at it's hard to describe how incredibly talented these kids are. 

I've personally worked with Nina and Abner (umarte sila sa Anatomiya ng Pag-Ibig and Masaganang Ekonomiya, respectively), but seen almost all of them onstage.  They've been taking around this set sa iba't ibang venue, at nitong Biyernes nga maaari silang panoorin sa bandang Taft Avenue lang.  Suportahan natin ang mga batang henyo na ito.

Ito sa baba ang kanilang invite, schedule, contact info at a short summary.  Yung poster ata nila yung galing sa Penguin run.

SIPAT LAWIN ENSEMBLE
(featuring the Alumni of Dulaang Sipat Lawin
of the Philippine High School for the Arts (PHSA))

Facebook invite details:

Host:	DLS-CSB SDA THEATERCOOKS (Abner Delina Jr.)
Type:	Music/Arts - Performance
Network:	Global

Date:	Friday, March 20, 2009
Time:	6:30pm - 9:00pm
Location:	Black Box Theater, SDA BUILDING, DLS-CSB
Street:	Pablo Ocampo (Former Vito Cruz)

Phone:	09264234208
Email:	play_theatre@yahoo.com

 

Dadalawang play ang napanood ko sa aking recent trip sa capitalist mothership (CM).  Pagsasayang ng pera ang isa, pero totally worth it naman ang ikalawa.   Kaya quits na rin in the end.  

Unang napanood ang SF leg ng sikat na Spring Awakening, ang Tony-award winning na musical adaptation ng dula ni Frank Wedekind.  Kuwela, lalo na’t sa luma at medyo tanyag Curran Theater sila nagpalabas.


Spectacular ang kabuuan ng dula, at nakagagalak na panoorin.   Mapapaindak ka sa mga musical number at mapapahalakhak ng bahagya sa mga pasaring na sekswal sa ilang mga kanta.  Nakakatawang panoorin ang mga kabataang tauhan sa tuwing bumabanat sila ng mga awiting contemporary ang salita’t tunog (hal., “You’re Totally Fucked”) ngayong mahigit na 100 years ago na ang setting ng dula.   Isang production number ang lubos kong naibigan – iyong “The Dark I Know Well”, na inawit ng isang minor character na nagngangalang Ilse.  Tungkol siya sa rape.  

Sa sobrang nakakaaliw ng Spring Awakening, kung uto-uto ka maaari kang mabobola na ito ay walang kasing ganda at malalim ang kahulugan, maski sa totoo’y wala naman siyang kuwentang palabas.   Oo, bilang produksyon hindi ito mapapantayan ng anumang palabas na maaari kong makita sa Pilipinas, pero sa huli’y wala naman talaga siyang gusto sabihin.   Sayawan at kantahan lang na may temang “kontroberysal” sa mata ng taong 40 yrs old na ang ideya ng kontrobersya.   Naikuwento na sa akin dati ang tono ng dula ni Wedekind.   Sa hitsura ng napanood ko, mukhang ang adaptation na ito’y parang “for dummies” version ng nasabing obra.

Noong lumabas ako ng teatro ay binalikan ko ang poster at dinikdik sa isip kong ito’y “Tony-award winning.”  Binasa ko na rin ang mga panalong linya ng mga rebyu na nakapaskil sa gilid gilid ng programme.   Dinikdik ko rin sa isip kong ito ay isa sa mga pinakamalaking hit daw sa Broadway kaya maski anong mangyari hindi siya pangit.

Utot nila, sabi ko na lang noong huli.

Tuwing nakakapanood ng mga walang kuwentang palabas na tulad nito, naalala ko ang isang pasaring ng kritikong si Peter Brook sa Broadway sa kanyang aklat na “The Empty Space.”   Tinawag niyang ‘Dead Theater’ ang uri ng mga pagpapalabas.   Sa madaling salita, mga likhang sining ng mga taong wala namang gusto sabihin para sa mga taong walang gusto marinig.   May isa pang kritiko (di ko matandaan kung sino) na ginamit ang deskripsyong ito para ipaliwanag ang kanyang naramdaman noong napanood ang Man of La Mancha.  Para ka daw ginago.  Para ka daw nanood ng misa at hindi play – sa loob ng ilang oras ay inulit lang sa’yo ang isang mensaheng handa mo nang pakinggan.

Sa mahigit sampung musical na “brodway hits,” palaging ganito.  Masarap sa mata, pero walang laman.  Parang kropek.  Hinding-hindi na siguro ako uulit.  


Bago ako umalis, dumayo akong muli sa siyudad para makapanood ng “Rock N Roll,” isang bagong dula ni Tom Stoppard, na hatid ng ATC, sa teatrong katabi lang ng Curran, kung saan pinapalabas ang Spring Awakening.  

Isang epikong sumasaklaw ng dalawampung taon sa buhay ng dalawang Czech intellectuals, hinahabi ng Rock N Roll ang mga puwersa ng academiya, pop culture, isang sikat na banda, komunismo, rebolusyon at pagbabago sa konteksto ng kasaysayan ng Czechoslovakia.  

Isa sa mga natatanging kakayahan ni Tom Stoppard ay kaya niyang gawing jologs ang mga intellectuals, kaya bagamat isang sikat na Cambridge professor at rakistang PhD student ang dalawang pangunahing tauhan, hindi nuknukan ng lalim ang tono ng dula.  

Hindi ko na ikukuwento (i-google n’yo nalang), pero nahila ako ng structure ni Stoppard.   Ang unang act ay patsi-patsing pagpapalit ng eksena – halos parang pelikula – kung saan makikita natin ang paguwi ng binatang PhD student na si Jan sa Prague noong panahon ng kaguluhan, ang kanyang pagiging reluctant na aktibista, at ang pagpapalit niya ng paniniwala ng dakpin ng gobyerno ang iniidolong banda (Plastic People of the Universe o PPU – isang real life band) at ang pagbasag ng kanyang koleksyon ng plaka.   

Ang ikalawang act ay isang mahabang dinner scene, twenty years after, kung saan ang lahat ng tauhan ay matanda na’t masasabing namatay na nga ang komunismo – ang ideyolohiyang huminang sa relasyon ng lahat ng mga tauhan.  Litaw na litaw sa act nito ang mastery at control ni Stoppard sa paggawa ng eksena – naisara ang dapat maisara, nahukay ang dapat hukayin, at sa pinakahuling eksena, kung saan sasamahan natin ang matanda nang si Jan sa panonood ng concert ng Rolling Stones sa Prague, mapapaisip ka tungkol sa relasyon ng tao at kasaysayan:  kung gaano kahalaga ang tao sa kasaysayan at kung gaano kahalaga ang kasaysayan sa tao.  

Marami pang aspekto ng dula ang gusto ko i-describe, pero parang mahirap dahil sa ganda ng pagkakahabi nila.  Siguro ganoon ang isang magandang dula.  Hindi madaling bigyan ng rebyung pa blog-blog lang.   

Bukod sa magandang drama, naaliw ako sa mundong ginagalawan ng dula.   Isa sa mga paborito kong playwright si Vaclav Havel (na naging pangulo ng bansa noong bago ito hiwalayin sa dalawa, at naglaon ay naging pinuno din ng Czech Republic), kaya pamilyar sa akin ang mga nuances ng mga nangyayari.  Anupaman, maski wala kang alam sa nabanggit na kasaysayan ay madali pa ring sakyan.   

Balita sa akin ng isang usherette pagkatapos ng palabas na darating pala ang PPU at magtatanghal bago matapos ang run ng dula.   Sayang hindi ko naabutan.  Magandang basahin ang naging papel ng PPU sa kasaysayan ng Czechoslovakia.  I-google na lang.  

On paper, a twelve hour flight doesn’t seem to be too difficult.  You figure you can watch a couple of movies (4 hours), eat dinner and breakfast (an hour each) and sleep the rest of the way.  The concept, of course, is not going to be how it will eventually play out.   

I was an excited first time traveler and arrived at the airport three hours before our flight, empunto, as our ticket suggests.   My company flies its employees in business when going to San Francisco, and I thankfully discover that long lines are non-existent if you’re in this section.  There are, for example, four or five lines for business class (not that many passengers) as opposed to the two lines for the rest of the plane.   Then you get to board first, before everyone else, and disembark first.  From what I was told, you are fed first during the flight.  The poor man in me objects to this, but as this is a free lunch anyway, eat na lang.   

The “exclusive” Mabuhay Lounge (much talked about in our office) was filled with sleeping foreigners and a few “trying to be busy with their laptops” yuppies.  The chocolate-dipped strawberries (also much talked about in our office) were not available, and in place of these there were messy-to-eat sweets and PAL’s signature lugaw.  This was memorable, not really because of any culinary stroke of genius, but because of the dried fish put on top – the exact same way they cook it in wet-market eateries (carinderya sa palengke char :P ).  Nice touch:  sneaking in third-world exotica and putting it in nice china to be called gourmet.  

On the plane, we were greeted by the head attendant, who in my mind I called Frau (Her Name), largely because she sort of looks like the stock humorless German innkeeper character you see in old movies.   Although humorless, she does seem sweet.  So I guess she’s the German innkeeper with the golden heart (third degree cousin of the third world prostitute with the golden heart). She disappears promptly, and reappears only twice during the flight – when she hovers momentarily, dramatically, behind the other attendants as they serve dinner (after which she disappears again) and when she greets everyone goodbye in San Francisco, to the tune of Tiya Dely Magpayo telling everyone over the PA not to bring meat products as customs will surely confiscate this.   

Despite the elaborately arranged but microwavable-meal looking dinner and breakfast (both are three course meals in our section), pampering cabin attendants and spacious seat, the flight is hands down the most frightening and boring travel experience I ever had.   Only a few minutes after the plane left Manila, we were met by heavy rain con thunder and lightning.   I whispered to God (who I haven’t really spoken to in a long time) “Sana po makita ng piloto ang kalsada (o kung ano man ang tawag pag lumilipad ka)” and “I hope the pilot sees the street”, in case the Americans were right and God spoke only English.   

(I love the attendants.  I asked for a banana, which is not on their menu, and they promptly came up with not one, but two bananas.   I asked for another one.   When I told the attendant “I love you” because she gave me a banana, she told me “We love you too, sir.”  I wonder if they’re as machika as this when assigned to coach.)

They turn off the lights on the plane after dinner, in the tradition of Manila’s timezone.   The cabin begins to smell slightly of socks and soon thereafter, you need a headphone to not hear the orchestra of snoring.   I did try to sleep but was jolted awake multiple times during the night because of turbulence.   And these are not the short jolts you see in movies.  These are hour-long endless humping and bumping.  I imagined this is how Thumbelina would feel if trapped in a washing machine.   While terrifying – seriously terrifying – it did sort of feel good.  Like a massage.   


My boss wasn’t around to pick us up and a transfer wasn’t arranged for us so we had to figure out how to get to the airport on our own.   At the airport, everyone seems to be a foreigner, from the immigrations officer (Mexican) to the toilet janitor (Korean, I think) to the girl at the forex booth (Taiwanese – just had to ask).   Save for a nice cop straight out of Sesame Street (we asked him about taxi tipping conventions, and we were given a short sweet speech about how we can call the police anytime for help, and welcome to the country, etc.), we in fact did not meet anyone with an “American accent” until we got to our hotel.   San Francisco International sort of feels like the airport in Manila in one section.   Entire families waiting, complete with all their children and bored-looking teenagers.    In fairness, mas wholesome tignan kaysa dun sa isa pang section where the passengers from the Thai flight are going out.  Their teenagers look menacing.

We ended up taking a mini-van cab driven by an old Yiddish man with a beard bigger than the Hallmark-card Santa Claus.  Initially, I thought he was pissed with the number of baggage we had.   On the way to the hotel, we exchanged very few words:  me asking if the bridge we are seeing from Bay Bridge is the Golden Gate, and him telling me no, and asking us what country we’re from.   At the hotel, however, after helping us bring our gigantic bags out, he jokingly remarked “Marami!”  Madalas siguro siyang may nasasakay na Pilipino.  He told us to have a safe stay, and sheepishly said “salamat din” when we told him salamat.

At the Marriott, I get a window facing Shellmount and Bay Street, and realize that this entire district looks like Makati.  Cosmopolitan kuno.  I initially felt  that I will not like the place (I’ll be stuck here for a month) for exactly the same reasons I do not want to see Makati ever again.   Pero habang nagmamasid, nakakita ako ng mga japoks na naghihintay ng lalaki dun sa kanto.  My kind – ka social-class ha, ibig kong sabihin, dahil hindi naman ako puta – trying to make do in a manicured lie.   So I guess I won’t be that alienated after all.  

Sa susunod na buwan, magkakaroon ako ng pagkakataon makapagtravel sa labas ng bansa.   Bagamat para sa training, siyempre gusto ko singitan ng lakwatsa kapag weekend.  Mabaduyan na ang mabaduyan, pero magtuturiturista ako hehe.   

Bagamat ififinalize ko pa lang ang mga plano sa mga susunod na linggo, batay sa mga tentative na plano ay makapamamasyal ako ng isang araw sa New York, isang araw sa New Jersey at isang araw rin (o baka dalawa) sa San Franscisco.  At dahil tig-iisang araw nga lang… I need your help!

Ito ang challenge:

A) Bumuo ng isang city tour plan (preferably, walking tour) na enjoyable maski isang araw lang, at
B)  Maghanap ng mga lugar na mapupuntahan kung saan hindi mo kailangang gumastos masyado para mag enjoy (hal., out na ang Alcatraz tour dahil 25 dollars yun) at wala gaanong tao, dahil (ito ang catch) sa bawat araw na ito 30 dollars o less lang ang laman ng bulsa ko hehehe

Kaya go friends, recommend naman kayo ng mga puwedeng gawin sa New York, New Jersey at San Francisco. Tell me what I should do there, at pati na rin kung saan malapit ang mga ito.   Kung ito ay lugar na may mga mura pero masarap at kakaibang kainan, pakisabi na rin.  Para sa bandang tanghali ko ito pupuntahan.   At dahil gusto ko gamitin ang malaking bahagi ng kokonting pera ko para bumili ng mga aklat, recommendations of cheap and nice second hand book stores would be greatly appreciated (dun na din kasi ako magpapahinga sa walking tour hehe).   Banggitin n'yo na rin kung maraming mandurukot dun para maging extra ingatz ako.

Ito ang mga sa tingin ko pupuntahan ko na:

Sa San Francisco
Powell Street
Yung kalsadang inclined, na madalas lumitaw sa pelikula (hal., sa Princess Diaries)

Sa New York
Strands
Unopressive Non-Imperialist Bargain Books sa Village
Stonewall Inn sa Village din
Grand Central

Sa New Jersey
???

Thank you thank you thank you sa inyong mga recommendations!

Nitong mga huling araw, bukod sa pagtatapos ng mga naka-assign na project sa akin sa opis, naging busy ako sa pagdedelete ng mga personal files mula sa aking makina.   Mabuti na lang every now and then naaalala kong maging masigasig sa pagbaback-up ng mga mahahalagang bagay sa email – at least hindi ko na kailangang isave pa ang mga ito ng one time big time. 

Pagpasok ko ngayong gabi, ang natitirang laman na lamang ng aking laughtop (monicker sa makina, dahil sa totoo lang natatawa ako sa naging kapalaran ko tuwing nakikita ko siya), bukod sa mga dokumentong may kinalaman sa trabaho, ay ang aking resignation letter.  Immediate.   Ayoko ng drama ng 30 day notice. 

Pagkatapos ng limang taon at kulang-kulang (ng anim na araw) na siyam na buwan, iiwan ko na rin ang buwakananginang call center na ‘to.   Noong iwan ko ang unang dalawang trabaho (bilang English teacher sa isang language school at bilang editor ng isang Bridal Catalogue), naghanda ako ng mahabang speech – mapait ang pakikipaghiwalay, maski sa kumpanya lang. 

Pero sa pagkakataong ito isang salita lang siguro ang masasabi ko:

PAKYU!

Start na mamaya ng week 2 ng festival, kaya balikan natin ang ilang mga review/ observations/ kuro-kuro/ kwento tungkol sa unang linggo ng Virgin Labfest.  

Blogger Undoy reviews Virgin Labfest 3 Revisited

http://randelirious.blogspot.com/2008/06/virgin-labfest-4-kung-bakit-kelangang.html

Call Center Quality Analyst reviews Pagkagahaman, Panlilinlang, Pananampalataya

http://spearruler.multiply.com/journal/item/39/Guinea_Pigs_and_Laboratory_Mice

Filmmaker Shandii reviews three shows

Pagbabago, Paghahanap, Pagkakataon
http://shandiijossa.multiply.com/reviews/item/19

Kapamilya, Kapuso, Kabisyo
http://shandiijossa.multiply.com/reviews/item/18

Virgin Labfest Revisited
http://shandiijossa.multiply.com/reviews/item/17

Trixie Dauz from UP writes about the festival

http://muzstay4u.multiply.com/journal/item/115/ThE_vIrGiN_lAbFeSt_4_ExPeRiEnCe?replies_read=1

Scientist and theatre enthusiast David Peralta reviews three shows and a reading

Pagkagahaman, Panlilinlang, Pananampalataya
http://dappie2002.multiply.com/journal/item/67/Virgin_Labfest_4-_Theres_a_risk_involved_Pagkagahaman_Panlilinlang_Pananampalataya

Pagbabago, Paghahanap, Pagkakataon
http://dappie2002.multiply.com/journal/item/66/Virgin_Labfest_4-_Keep_it_pretty_keep_it_witty_keep_it_gay._Pagbabago_Paghahanap_Pagkakataon

Katotohanan, Katarungan, Kapatiran
http://dappie2002.multiply.com/journal/item/65/Virgin_Labfest_4-_On_the_Value_of_Values_Katotohanan_Katarungan_Kapatiran

George de Jesus III's Kung Paano Maghiwalay
http://dappie2002.multiply.com/journal/item/64

Edna Froilan reviews the set where her daughter performs

http://ednavida.multiply.com/journal/item/9/Virgin_Labfest_4_Kapamilya_Kapuso_Kabisyo_Trilogy

Joey Ting from UP lists his blow by blow observations on all plays shown so far, and reviews three plays.

Blow by Blow of all works
http://joeysthing.multiply.com/reviews/item/19

Layeta Bucoy and Rogelio Braga
http://joeysthing.multiply.com/reviews/item/21

Ang Kalungkutan ng mga Reyna
http://joeysthing.multiply.com/reviews/item/20

Blogger and MA student Rai reviews two sets.  Hindi pa raw siya tapos, so I guess antabayanan blog niya.

Paghahanap, Pagbabago, Pagkakataon
http://erosjourneys.blogspot.com/2008/06/theater-review-virgin-labfest-2008.html

Kapamilya, Kapuso, Kabisyo
http://erosjourneys.blogspot.com/2008/06/virgin-labfest-2008-theater-review.html